Photo

Πέμπτη, 22 Μαρτίου 2018

Ο Ιησούς Γιαχβέ - Είναι ο Χριστός ο αρχάγγελος Μιχαήλ; - Δημητρίου Κόκκορη


ΟΡΘΟΔΟΞΑ ΙΣΤΟΛΟΓΙΑ


Ο Ιησούς Γιαχβέ

Είναι ο Χριστός ο αρχάγγελος Μιχαήλ;

Δημητρίου Κόκκορη

Πηγή: Απόσπασμα από τη μελέτη του Δημ. Κόκκορη Ορθοδοξία και Κακοδοξία, τ. Α΄, κεφ. Γ6.β.

Η εταιρεία «Σκοπιά» από τον πρώτο ακόμη ιδρυτή της, τον Κάρολο Ρώσσελ, διδάσκει ότι ο Χριστός είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ. Και παλαιότεροι αιρετικοί, μη δεχόμενοι τον Λόγον ως υπόσταση και δεύτερο πρόσωπο της Αγ. Τριάδος, προκειμένου να ερμηνεύσουν αγιογραφικά χωρία, τα αναφερόμενα στην προ της ενανθρωπίσεως ύπαρξη του Χριστού, τον ταύτιζαν με τον Αρχ. Μιχαήλ.

Ο Ρώσσελ παρέλαβε την διδασκαλία αυτή από τους Αντβεντιστάς, στους οποίους ανήκε πριν δημιουργήσει την δική του ομάδα.

Μέχρι τώρα η οργάνωση των ΜτΙ έχει ειπεί τα κάτωθι αντιφατικά για το θέμα αυτό:

1. Ο Χριστός είναι ανώτερος των αγγέλων κατά μία βαθμίδα και μέτοχος της θείας φύσεως του Ιεχωβά (Α΄ τόμ. Γραφικών Μελετών, σελ. 200-201).

2. Ο Χριστός είναι αρχάγγελος, ο αρχ. Μιχαήλ, ο πρώτος των αγγέλων (Ε΄ τόμ. Γ.Μ., σ. 101).

3. Ο αρχ. Μιχαήλ είναι ο Πάπας, οι άγγελοι δε του Μιχαήλ είναι οι επίσκοποι του Πάπα (Ζ΄ τόμ. Γ.Μ., σ. 236).

4. Ο Πάπας είναι ο Αντίχριστος, ο άνθρωπος της ανομίας (Β΄ τόμ. Γ.Μ. σ. 330-407).
Ο Πάπας είναι ο Βηλ, ο Θεός της Βαβυλώνος, τον οποίο θα τιμωρήσει ο Ιεχωβά (Δ΄ τόμ. Γ.Μ. σ. 39).

5. Το 1918 ο Ιεχωβά είχε στείλει φως, πολύ φως, κατά το οποίο ο Αββαδών, αυτό το τέρας της Αποκαλύψεως και αρχηγός των ακρίδων με το φαρμακερό κεντρί, που βγήκε από το Φρέαρ της Αβύσσου, είναι ο Διάβολος ή ο Μεθοδισμός (Ζ΄ τόμ. Γ.Μ. σ. 199).

6. Το 1970 έρχεται νέο φως από τον Ιεχωβά. Το φως του 1918 ήταν σκότος και μέσα στο σκοτάδι ο Αββαδών φαινόταν ως διάβολος. Όμως το νέο φως δείχνει ότι ο Αββαδών είναι ο Χριστός και οι ακρίδες, που πριν ήταν σατανάδες ή οι Μεθοδισταί, τώρα είναι οι ΜτΙ, που έχουν δόντια βρυκόλακα και ουρά σκορπιού και έρχονται να βασανίσουν, σταλμένοι από τον Ιεχωβά, όσους αρνούνται να ενταχθούν στην ανατριχιαστική και παράλογη οργάνωσή του (Σκοπιά 1-3-70, σ. 143-144).

7. Δηλαδή ο Χριστός είναι ανώτερος των αγγέλων, είναι ο Αρχάγγελος Μιχαήλ, ο Μιχαήλ είναι ο Πάπας, ο Πάπας είναι ο Αντίχριστος, ο Πάπας είναι ο Βηλ, ο Αββαδών είναι ο Διάβολος, ο Αββαδών είναι ο Χριστός…

***

Κατά τους Χιλιαστές ο Χριστός είναι το πρώτο κτίσμα του Θεού, ο αρχάγγελος Μιχαήλ. Με όργανο τον Μιχαήλ και πιθανώς και μερικούς αγγέλους ως βοηθούς ακόμη, κατασκευάζει τον κόσμο ολόκληρο (Στ΄ τόμ. Γ.Μ. σ. 21). Ετέθη ζήτημα μεταξύ Θεού και Σατανά για την διακυβέρνηση του ανθρωπίνου γένους, το καλούμενο επίμαχο ζήτημα. Ο Θεός απεδέχθη την πρόκληση του Διαβόλου, διότι δεν μπορούσε να την αρνηθεί επειδή έγινε μπροστά στους άλλους αγγέλους, και παρεχώρησε στον Διάβολο μια χρονική περίοδο 6.000 ετών για να αποδείξει τους ισχυρισμούς του.

Πριν παρέλθουν τα 6.000 χρόνια ζήτησε από τον Μιχαήλ, τον πρώτο και υπάκουο γιο του, να αποβάλει την αγγελική ιδιότητα, να γίνει άνθρωπος και να θυσιασθεί για την σωτηρία των ανθρώπων. Ο Μιχαήλ απεδέχθη την πρόταση του Θεού, απέβαλε προς καιρόν την αγγελική ιδιότητα, έγινε άνθρωπος για 33 ½ χρόνια. Εχρίσθη Χριστός κατά την βάπτιση, εκήρυξε, έπαθε, εσταυρώθη, απέθανε, ετάφη. Δεν ανέστη όμως ως άνθρωπος. Είχε καταβάλει την ζωή του ως αντίστοιχο απολυτρωτικό τίμημα και, ως εκ τούτου, δεν εδικαιούτο να την ξαναπάρει. Ανεστήθη ξανά ως Αρχάγγελος Μιχαήλ, ως πνευματικό ον, εισήλθε στους ουρανούς και από το 1914 βασιλεύει και κυβερνά την παγκόσμιο οργάνωση του Ιεχωβά βοηθούμενος από τους κεχρισμένους ως συμβασιλείς και υφιερείς του.

Κατά την προσφιλή τακτική των αιρετικών, οι Χιλιαστές στηρίζουν την κακοδοξία τους στα εξής χωρία της Αγίας Γραφής: Δανιήλ ιβ΄/12, 1, Αποκάλυψις, ιβ΄/12, 7, Ιούδα 9, στα οποία μνημονεύεται ο αρχάγγελος Μιχαήλ και τον οποίο θεωρούν αυθαιρέτως οι Χιλιαστές ως τον

Κυριακή, 11 Μαρτίου 2018

Η μεταστροφή ενός Αμερικανού από τον από τον Βουδισμό στην Ορθοδοξία – Από τα Βουδιστικά μοναστήρια του Θιβέτ, Μοναχός στα Ορθόδοξα Μοναστήρια της Αμερικής


USA OF MY HEART


Η μεταστροφή ενός Αμερικανού

από τον από τον Βουδισμό στην Ορθοδοξία

╰⊰¸¸.•¨*

Από τα Βουδιστικά μοναστήρια του Θιβέτ,

Μοναχός στα Ορθόδοξα Μοναστήρια

της Αμερικής

«Βρέθηκα περιστοιχισμένος ἀπ’ τίς πέντε ψηλότερες κορυφές τῶν Ἱμαλαΐων, στά 14.000 πόδια ὑψόμετρο. Χάζευα τήν ὀροσειρά Annapurna καθώς ἀνέτειλε πάνω της ὁ ἥλιος. Τό ταξίδι μου στό Nepal εἶχε ἀρχίσει πρίν λίγες ἑβδομάδες καί τό ἀποκορύφωμά του ἦταν αὐτό. Στεκόμουν ἔκθαμβος ἑνώπιον τῆς ἀδιάφθορης ὁμορφιᾶς πού ἁπλωνόταν πάνω ἀπό μένα, ὅταν μιά σκέψι τρύπωσε στό νοῦ καί δέν ἔλεγε νά φύγη: “Αἴ καί, λοιπόν, ποιός ὁ σκοπός;”. Ὁ ἐγωϊσμός μου ἀμέσως ἀνταπάντησε στό τυχαῖο αὐτό σχόλιο: “Ποιός ὁ σκοπός; Τί ἐννοεῖς, ποιός ὁ σκοπός; Ὁ σκοπός εἶναι πώς ἔκανες τόση πεζοπορία γιά νά δῆς αὐτά τά βουνά. Λοιπόν, ἀπόλαυσέ τα τώρα!”. Καί, ὅμως, ἡ σκέψι ἐκείνη ταλάνιζε τό νοῦ μου. Ναί, ἦταν ὄντως ἀπ’ τά ὡραιότερα θεάματα τά ὁποῖα εἶχα δεῖ ποτέ καί χαιρόμουν τή στιγμή αὐτή, ἀλλά, ποῦ θά βρίσκωνται τά συναισθήματα αὐτά αὔριο, πού δέν θά εἶμαι πιά τόσο πολύ ἐμπνευσμένος; Ἡ χαρά τοῦ κόσμου αὐτοῦ ποτέ δέν μπόρεσε νά μοῦ δώση ἱκανοποίησι. Θά ἔπρεπε νά τό εἶχα ἀντιληφθῆ κατά τή διάρκεια τῆς ζωῆς μου, ἀλλά χρειάσθηκε νά σκαρφαλώσω στήν κορυφή τοῦ κόσμου γιά νά τό παραδεχθῶ. Κι αὐτό ἀκριβῶς, ἦταν τό πρῶτο βῆμα μου πρός τό Χριστό καί τήν Ὀρθοδοξία.

Μέχρι ἐκεῖνο τό σημεῖο, ὁλόκληρη ἡ ἐνήλικη ζωή μου ὑπῆρξε κοσμική, ἀφιερωμένη στήν ἀπόλαυσι ποικίλων παθῶν. Εἶχα ἀποφοιτήσει ἀπ’ τό Παν/μιο στά 21 μου χρόνια, μέ σχέδια νά γίνω ἐπιχειρηματίας, ἐνῶ παράλληλα θά ἐπιδίωκα καρριέρα στή ζωγραφική. Ἐντός ἑνός ἔτους, φάνηκε πώς πλησίαζα νά πετύχω τόν στόχο μου. Ζοῦσα τότε στό Λονδίνο, ἀπασχολούμενος ἀπ’ τήν ἑταιρεία IBM. Ἡ ἐργασιακή μου θέσι ἦταν ἐξασφαλισμένη καί μιά προαγωγή ἦταν καθ’ ὁδόν. Ἡ προσωπική μου ζωή ἔμοιαζε μ’ αὐτή τῶν περισσοτέρων τῆς γενιᾶς μου: περιστασιακές σχέσεις, κυνῆγι τῆς ἀνέσεως καί συνεχεῖς περισπασμούς, γιά νά προστατεύω τόν ἑαυτό μου ἀπό τυχόν ἐνδοσκόπησι.

Περίπου τόν ἴδιο καιρό, ἡ ἀδελφή μου ἔγινε Ὀρθόδοξη μοναχή στήν Ἀλάσκα. Ἄν αὐτό ἦταν σύμπτωσι ἤ ὄχι, δέν εἶμαι βέβαιος. Πάντως, ἀπό ἐκείνη τή στιγμή καί μετά, τό πάθος μου γιά ἐγκόσμιες ἀναζητήσεις ἄρχισε νά φθίνη. Ἐξετάζοντας τούς συνεργάτες μου, ἔβλεπα πώς κανείς τους δέν φαινόταν πραγματικά χαρούμενος ἤ ἱκανοποιημένος. Ἐκείνη ἡ διαφεύγουσα ποιότητα τῆς ἱκανοποιήσεως ποτέ δέν βρισκόταν ἐκεῖ, ἀλλά πάντοτε, σαγηνευτικά, μᾶς περίμενε μετά τή στροφή. Ταξίδια, ἀθλήματα, ποτά με τά “παιδιά”... ὅλα αὐτά φάνταζαν περισσότερο καθημερινά μέρα μέ τή μέρα. Κάθε Δευτέρα, ἡ ἴδια ἐρώτησι: “Πῶς πῆγε τό Σαββατοκύριακό σου;”. Κάθε Παρασκευή πάλι: “Τίποτε σχέδια γιά τό